روزها میگذرن و ادمایی که دوسشون داریم

هر روز مارو نابود میکنن.

اونقد که میشیم مثل یه ماشین اسقاطی

تصادفی و زنگ زده و بلا استفاده.

ما از ادمها بت میسازیم

بت هایی که مارو نابود میکنن

نه ما اونهارو.

اینجا جای یک بار خالیست

که پشت پیشخوانش

زخم ادمهای در هم شکسته

التیام پیدا کند.

اون منو اذیت میکنه

من مقابلش سکوت میکنم

هر کاری میخواد بکنه میکنه

و من میپذیرم....

کسایی که دوستمون دارن رو آزار میدیم

بعد دم از تنهایی میزنیم

از زندگی،

از خودمون خسته میشیم در واقع

دنیا کنترل ضد نداره متاسفانه.

حالا من قرصامو میخورم

و سعی میکنم بهت فکر نکنم.

ورزش میکنم و از خاطرات فاصله میگیرم.

شبا زودتر میخوابم و بهتر غذا میخورم.

به خودم میرسم و بیرون میرم.

سعی میکنم خوب باشم

و به روی خودم نیارم که

تو این موارد خیلی موفق نبودم.